Heilabilun mun aukast ört á næstu árum. Í vestrænum ríkjum mun fjöldi heilabilaðara sjúklinga þrefaldast fram til ársins 2050. Lyfjameðferð getur aðeins bætt einkenni takmarkað, en lyf sem seinnka framgangi heilabilunar láta á sér standa. Forvarnir koma því til með að skipta sköpum í meðferð gegn og við heilabilun. Heilabilun er heilkenni, þar sem vitræn skerðing veldur færnis og sjálfsbjargar skerðingu, þannig að viðkomandi þarf utan að komandi aðstoð við daglegar athafnir. Heilabilun eykst með aldrinum, en aðalorsakir heilabilunar er Alzheimers sjúkdómur og æðavitglöp (þ.e.vegna heilablóðfalla og heilaæðasjúkdóma). Þessir sjúkdómar fara oftar saman en áður var talið, í sömu einstaklingum. Greinilegt er að samband er milli þessara sjúkdóma og er farið er að tala um blandaða heilabilun. Áhættuþættir æðakölkunar eru ekki eingöngu áhættuþættir fyrir æðavitglöp, þ.e. eftir meiriháttar heilablóðföll, fjöldrepa æðavitlglöp og innanbarkar-æðavitglöp, heldur einnig fyrir Alzheimers sjúkdóm. Meðferð hás blóðþrýstings, sykursýki, hárra blóðfitna, ofitu og reykinga seinkar tilkomu heilabilunar án tilltits til hvor sjúkdómanna sem liggur að baki. Sama gildir um forvarnir aðrar, vitræn virkni, líkamsþjálfun og félagsleg virkni, mataræði og meðhöndlun þunglyndis.
Krabbamein
Jón Gunnar Jónasson
prófessor og yfirlæknir
Krabbamein eru illkynja æxli sem geta átt uppruna sinn í nánast öllum vefjum líkamans og flokkast bæði eftir vefjaútliti og eftir staðsetningu. Þau vaxa stjórnlítið eða stjórnlaust með fjölgun frumna og tilhneigingu til að virða ekki eðlileg mörk heldur vaxa inn í aðlæga vefi, inn í æðar og geta myndað meinvörp í eitlum eða fjarlægum líffærum. Þetta m.a. skilur illkynja æxli frá góðkynja æxlum. Krabbameinsskrá Íslands heldur utan um öll krabbamein sem greinast á Íslandi og því er unnt að fá nákvæmar tölulegar upplýsingar um þessi mein hér á landi m.a. nýgengi og dánartíðni og meta í samhengi við erlendar upplýsingar. T.d. var magakrabbamein algengt hérlendis áður fyrr en mjög hefur dregið úr því meini. Skjaldkirtilskrabbamein eru hinsvegar óvanalega algeng á Íslandi en ástæða þess ekki ljós. Mikil aukning sortuæxla hefur komið fram á Norðurlöndum, einkum á Íslandi og mest er aukningin meðal ungs fólks.
Orsakir krabbameina tengjast erfðum og/eða umhverfisþáttum. Reykingar eru sterkasti þekkti umhverfisáhættuþátturinn, aðallega tengt lungnakrabbameini. Einnig eru áhættuþættir eins og mikil útsetning fyrir sólarljós og ljósabekkjanotkun, áfengisneysla, offita og hreyfingarleysi, geislun, ýmsar veirusýkingar, ýmis efnavara í efnaiðnaði o.fl. Þá er ótalin áhætta tengd mataræði, en erfiðlega hefur gengið að sanna bein tengsl mataræðis við myndun krabbameins.
Meltingarsjúkdómar: lífstíll og forvarnir
Bjarni Þjóðleifsson, Professor emeritus
Í vestrænum löndum hafa miklar sviptingar orðið í faraldsfræði margra sjúkdóma í meltingarfræðum seinustu 50-70 árin.
Alla seinustu öld voru sjúkdómar í efri meltingarvegi algengir eins og sár í maga og skeifugörn og svo magakrabbamein. Tíðni þessara sjúkdóma minnkaði hratt á seinni helming aldarinnar en á sama tíma óx tíðni vélindabakflæðis og varð sem nýr faraldur. Það er nú ljóst að sýkillinn Helicobacter pylori var megin orsakavaldur magasjúkdómanna en hann smitast fyrst og fremst með menguðu vatni og voru um 75% íslendinga sýktir. Um miðja seinustu öld fengu íslendingar hreint vatn og sýkillinn hvarf þá hratt svo og sjúkdómarnir sem honum fylgdu.
Seinustu 3-4 áratugina hefur komið fram faraldur bólgusjúkdóma í þörmun (Crohn´s sjúkdómur og colitis ulcerosa). Orsakir eru ekki þekktar, en helstu tilgátur snúast um örveruflóru í meltingarvegi sem hefur breyttst og minnkað við vestræna lifnaðarhætti. Talið er að örverufæð (microbial deprivation syndrome) eigi stóran þátt í meingerð margra “nútíma” sjúkdóma eins og þarmabólgu, ofnæmis og asthma. Örverur og sýklar virðast leika lykilhlutverk í þroska ónæmiskerfis manna.
Tíðni skorpulifrar af völdum áfengis er margfalt lægri á Íslandi en í öðrum vestrænum löndum. Meginástæðan er talin vera lítil heildarneysla áfengis og öflugt forvarnarstarf.
Stoðkerfisvandamál og Beinvernd
Dr Björn Guðbjörnsson
Rannsóknarstofa í gigtarsjúkdómum
Landspítali – Reykjavik
Sjúkdómar sem endurspegla röskun á vefjasamsetningu líkamans, s.s. offita og beinþynning, hafa komist í kastljós fjölmiðla. Stjórnun á samsetningu líkamans er flókið samspil, m.a. milli fituvefs, miðtaugakerfis (þ.e. heiladinguls) og beinmergsfruma, auk margra annarra þátta. Í þessu ljósi er rétt að benda á að fitufrumur og beinfrumur eru þroskaðar frá sömu stofnfrumu.
Í þessu erindi verður fjallað um samband lífstílssjúkdóma, m.a. offitu við sjúkdóma í stoðkerfi, en offita er sérstakur áhættuþáttur margra stoðkerfissjúkdóma. Tengsl eru á milli líkamsþyngdar og slitgigtarbreytinga í hnjáliðum, en líkamsþyngd er þó ekki sjálfstæður áhættuþáttur fyrir liðskemmdum m.t.t. framtíðarhorfa slitgigtarsjúklinga. Tengsl offitu við slitgigt í mjöðmum og höndum eru veikari. Hinsvegar, eru verkir frá baki og herðum oft tengdir ofþyngd.
Áður fyrr var offita talin vera sjálfstæður áhættuþáttur fyrir iktsýki, (rheumatoid arthritis (RA)). Seinni tíma rannsóknir sýna þó að þeir RA-sjúklingar sem eru þyngri virðast hafa mildari sjúkdóm ef horft er á fjölda og stærð úráta (liðskemmda). Í þessu sambandi er rétt að árétta að offituvandinn getur takmarkað meðferðarval. Hinsvegar eru reykingar sérstakur áhættuþáttur fyrir liðskemmdum og lélegri svörun meðferðar með svokölluðum líftæknilyfjum.
Fituvefur framleiðir ýmis boðefni sem geta m.a. valdið niðurbroti á liðbrjóski, en einnig geta sömu boðefni haft hagstæð áhrif á beinumsetningu með beinauka sem niðurstöðu. Fjallað verður ítarlega um lífsstíl og beinþynningu. Óhófleg eða regluleg áfengisneysla tengist “metabólíska heilkenninu” og þar með þvagsýrugigt – eða eins og sjúkdómurinn var áður nefndur; “púrtvínstá”. Hægfara megrun ætti að vera hluti meðferðar við slitgigt í hnjám, bakverkjum og þvagsýrugigt. Hinsvegar geta skurðaðgerðir til megrunar, t.d. garnastytting eða hjáveituaðgerðir, sem og hröð megrun valdið truflun á efnaskiptum og vítamínbúskap með þeim afleiðingum að megrunarsjúklingar eiga á hættu að fá beinmeyru og þvagsýrugigtarköst.